Jeśli chcemy zbudować dom o określonej powierzchni, wzniesiemy najmniej ścian zewnętrznych, gdy ten dom stanie na planie okręgu. Najkrótsze ściany zewnętrzne to nie tylko najmniej zużytego budulca, ale też najmniejsze straty ciepła. Logiczne do bólu, weryfikowalne matematycznie i oczywiste dla Witolda Lipińskiego – twórcy wrocławskiego Igloo. W latach 1962-1963, kiedy trudno było zdobyć materiały budowlane, architekt postawił na wrocławskim Zalesiu własny dom z cegły rozbiórkowej. 

Siedem centymetrów grubości izolacji termicznej, 12 centymetrów grubości muru oraz pokrycie – taki był przepis Lipińskiego na tanie zamieszkanie. Dom stoi, choć – tak samo jak przy wznoszeniu przez Berga Hali Stulecia pół wieku wcześniej – sprowadzeni budowlańcy wymądrzali się, że projektant wydziwia i że to stać nie ma prawa. Twórca, który na Politechnice Wrocławskiej zajmował się między innymi energooszczędnymi technologiami budowlanymi, ostatecznie wznosił kopułę własnoręcznie – wraz z żoną.

Równie ekologicznie zaplanował wnętrze. Znalazła się w nim antresola, na którą prowadzą schody wykonane z niekorowanego pnia dębu, usuniętego podczas wycinek sanitarnych z pobliskiego Parku Szczytnickiego. Doświetlenie wnętrza – wyborne, poza sporymi oknami pomaga także świetlik na szczycie. Mikroklimat we wnętrzu – wzorowy, z czym zapewne zgodziłby się (gdyby mógł mówić) monstrualny fikus, który przez kilkadziesiąt lat rozrósł się w tym wnętrzu. 

W 2019 roku Igloo od wdowy po Witoldzie Lipińskim odkupił znany wrocławski architekt Zbigniew Maćków. Konstrukcja przy ulicy Moniuszki została niedawno zabytkiem i docelowo będzie służyć jako miejsce spotkań i pracy twórczej. A pokryta aluminiową blachą kopuła sprzyja skupieniu – w środku zasięg sieci komórkowych jest mizerny.